Czym jest ADHD?

ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, jest zaburzeniem neurorozwojowym.

Objawy mogą dotyczyć przede wszystkim:

• koncentracji uwagi,
• organizacji i planowania,
• pamięci roboczej,
• kontroli impulsów,
• poziomu aktywności,
• regulacji emocji,
• rozpoczynania i kończenia zadań,
• zarządzania czasem,
• funkcjonowania w szkole lub pracy,
• relacji z innymi osobami.

ADHD nie zawsze wygląda tak samo.

Jedna osoba może być bardzo ruchliwa i impulsywna, inna przede wszystkim zapominać, odkładać zadania i mieć trudności z organizacją. Jeszcze inna może przez wiele godzin koncentrować się na czymś, co ją interesuje, a jednocześnie nie być w stanie rozpocząć pozornie prostego obowiązku.

Dlatego diagnoza ADHD powinna być indywidualna, a nie opierać się na prostym „odhaczaniu” objawów z internetowego testu.

Diagnoza ADHD – kiedy warto się zgłosić?

Warto rozważyć diagnozę, jeżeli trudności z uwagą, organizacją, impulsywnością lub aktywnością wyraźnie utrudniają codzienne funkcjonowanie.

U dziecka lub nastolatka mogą pojawiać się m.in.:

• częste rozpraszanie się,
• trudności z wykonywaniem poleceń,
• zapominanie o zadaniach i rzeczach,
• gubienie przyborów, zeszytów czy innych przedmiotów,
• problemy z rozpoczęciem lub zakończeniem zadania,
• wykonywanie prac niedokładnie mimo posiadanych możliwości,
• trudności z wysiedzeniem w miejscu,
• impulsywne reagowanie,
• przerywanie innym,
• trudności z czekaniem na swoją kolej,
• silne reakcje emocjonalne,
• problemy z organizacją nauki,
• duża różnica między możliwościami dziecka a wynikami w szkole.

Nie każde dziecko, które jest ruchliwe, zapominalskie albo ma trudności z nauką, ma ADHD. Podobne objawy mogą pojawiać się m.in. przy trudnościach językowych, zaburzeniach uczenia się, zaburzeniach lękowych, problemach ze snem czy innych trudnościach neurorozwojowych. Dlatego ważnym elementem diagnozy jest również diagnostyka różnicowa. AAP zaleca, aby podczas oceny dziecka uwzględniać m.in. trudności emocjonalne i behawioralne, zaburzenia uczenia się i języka oraz spektrum autyzmu.

Diagnoza ADHD dzieci i młodzieży w Warszawie

W Artysta Mowy – Centrum Terapii i Rozwoju prowadzimy diagnostykę dzieci i młodzieży, uwzględniając nie tylko objawy ADHD, ale również szerszy obraz funkcjonowania dziecka.

Diagnoza ADHD dzieci i młodzieży - 3–4 spotkania – 1100 zł

Proces obejmuje m.in.:

• wywiad okołorozwojowy / neurorozwojowy,
• ocenę objawów ADHD,
• Conners 3,
• Young DIVA-5,
• w uzasadnionych przypadkach narzędzia wspierające diagnostykę różnicową,
• konsultację podsumowującą,
• pisemną opinię i zalecenia.

W razie potrzeby diagnostyka może zostać rozszerzona o dodatkowe badania.

Co daje diagnoza ADHD?

Diagnoza nie jest „łatką”.

Dobrze przeprowadzony proces może pomóc lepiej zrozumieć:

• dlaczego koncentracja jest trudna,
• skąd bierze się chaos organizacyjny,
• dlaczego rozpoczęcie zadania może być trudniejsze niż jego wykonanie,
• dlaczego emocje bywają tak intensywne,
• dlaczego tradycyjne sposoby organizacji nie zawsze działają,
• jakie są mocne strony i zasoby danej osoby,
• jakiego rodzaju wsparcie będzie najbardziej pomocne.

Diagnoza powinna prowadzić do działania.

Dlatego po zakończeniu procesu możemy wspólnie zaplanować dalsze wsparcie – dla dziecka, rodzica, nastolatka lub osoby dorosłej.

Co dalej po diagnozie ADHD?

Samo rozpoznanie nie musi być końcem drogi.

W Artysta Mowy możemy zaplanować wsparcie obejmujące m.in.:

• psychoedukację dotyczącą ADHD,
• strategie organizacji i planowania,
• wsparcie psychologiczne,
• pracę nad samoregulacją,
• techniki uważności,
• trening oddechowy i relaksacyjny,
• wsparcie logopedyczne i językowe, jeśli jest potrzebne,
• strategie wspierające funkcjonowanie szkolne,
• zalecenia dla rodziców i placówki edukacyjnej.

W razie potrzeby warto również uwzględnić współpracę z lekarzem psychiatrą. Leczenie ADHD może obejmować różne formy pomocy, a dobór postępowania powinien zależeć od indywidualnych potrzeb i sytuacji danej osoby. Wytyczne NICE uwzględniają zarówno modyfikacje środowiska, jak i interwencje niefarmakologiczne oraz – gdy są wskazane – leczenie farmakologiczne.